• reisdag
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • Home
  • Reisroute
  • Dierenwereld
  • Vogels
  • Gastenboek








Dag 4, van Panama Stad naar de Golfo Dulce Lodge in Golfito, Costa Rica.

Vandaag is uitslapen er niet bij. We zijn vroeg op. Om half 6 is de taxi er om ons naar het vliegveld te brengen voor de binnenlandse vlucht naar David. Met 10 minuten een kort ritje, maar omdat het openbare leven in Panama al om 5 uur begint is het al net zo druk op de weg als midden op de dag.
Het is een klein vliegveld. Lachen. Er wordt een label om de koffer gedaan en met viltstift wordt daar de bestemming op geschreven en de boarding ticket wordt met de hand geschreven. Maar het vliegtuig is het tegenovergestelde. Een klein maar mooi vliegtuig met overal veel beenruimte. Iedereen kan zijn benen zowat languit strekken. Het is een kort vluchtje van zo'n 35 minuten. Toch krijgen ze het voor elkaar om in die korte tijd iedereen wat te drinken en even later een versnapering te geven.
We hebben het allebei heel warm. Voor deze vlucht is per persoon een maximum van 14 kg aan bagage toegestaan. Om gewicht in de koffer te besparen stappen we, hoewel het ruim 30 graden is, aan boord met de bergschoenen en een spijkerbroek aan en een vest of jasje om ons middel geknoopt. We zullen blij zijn als we na de vlucht iets luchtigers aan kunnen trekken.


Om 8 uur landen we in David op een klein vliegveldje waar we een taxi nemen naar het busstation in het stadje om daar een bus te pakken naar de grens met Costa Rica. Volgens de taxichauffeur komt de volgende bus pas om 12 uur en wil hij ons wel naar de grens brengen. We bedanken hem hier vriendelijk voor, kijken even rond en 5 minuten later zitten we in een kleine bus voor een rit van 35 km naar de grens.
Het is een lokale bus en dat alleen al is een avontuur. Van alles zit in de bus. Kinderen, boertjes met tassen vol met groente, vrouwen met boodschappen en naast mij zit een vrouw haar kind de borst te geven. Bagage en passagiers zijn opgestapeld maar wij worden redelijk ontzien. Een 'conducteur' van het busje is er heel druk mee, vooral omdat overal gestopt wordt waar iemand naast de weg staat en met de hand aangeeft mee te willen. Zo gebeurt het dat de bus stopt bij een officiele halte, wegrijdt en 20 meter verder weer moet stoppen. Ruim een uur zitten we in deze hobbelende bus maar hadden de rit niet willen missen.

Uiteindelijk komen we met de bus aan bij de grens. Wat een chaos. Eerst moet men langs de douane van Panama om een stempel te halen om het land uit te gaan en vervolgens tweehonder meter verder een stempel halen bij de douane van Costa Rica om dit land in te mogen. Lange rijen staan voor beide loketten, maar gelukkig krijgen we hierbij hulp van de taxichauffeur die ons aan de grens staat op te wachten. Zeg maar gewoon dat hij ons helpt met voordringen, wat ons de nodige opmerkingen en boze gezichten van mensen om ons heen oplevert.

In ruim een uur brengt de taxi ons naar het haventje van Golfito waar we om 3 uur in de middag opgehaald zullen worden voor een boottochtje naar onze lodge. Maar het is pas 11 uur dus eigenlijk willen we de lodge even bellen om eerder opgehaald te kunnen worden. Als onze taxichauffeur dit hoort vraagt hij ons even te wachten en loopt weg. Wat blijkt, komt hij teruglopen met degene die ons die middag op zou moeten halen en nu hier is om boodschappen te doen voor de lodge. Toeval, maar nu kunnen we een half uurtje later vertrekken voor een boottochtje van een half uur naar onze eerste bestemming in Costa Rica.
Na achtereenvolgens een taxirit, een vliegreis, een taxirit, een busreis en nog een taxirit is het tochtje in dit kleine bootje een weldaad. Onze schipper vaart heel rustig en als ik onderweg een foto wil nemen van pelikanen neemt hij gas terug. Na een half uurtje komen we aan bij de Golfo Dulce Lodge, ver weg van de bewoonde wereld en zonder steiger. We moeten dus gewoon aan de rand van het water uit het bootje stappen. Ik zelf krijg natte voeten maar Ans blijft met wat hulp droog.


We worden opgewacht door een duitse biologie 'statiair' die ons meeneemt naar de Lodge waar we kennis maken met Esther, de zwitserse eigenaresse van de lodge. Het kleine complex bestaat uit 3 standaard- en 5 luxe bungalowtjes en wij worden even later naar een van de 'standaard' huisjes gebracht. Als na een uurtje blijkt dat de airco in dit huisje niet aan de praat te krijgen is, krijgen we eigenlijk meteen een ander, maar nu luxe bungalowtje. Tot het etenstijd is hebben even wat tijd voor onszelf. Iedereen eet hier hetzelfde en op een vast tijdstip en om 7 uur is dat pas zo ver waarbij we te horen krijgen dat als we naar het restaurant komen het al donker is, en we in verband met slangen dichte schoenen aan moeten doen. Waar zijn we in vredesnaam terecht gekomen?
Maar onze eerste indruk zegt genoeg. Wat een mooie plek om een paar dagen te verblijven.


Het is een echte eco-lodge. Warm water komt van zonnepanelen en electriciteit wordt opgewekt door waterkracht. Later op de avond begint het te regenen waardoor de electriciteit uitvalt en we, hoe romantisch kan het zijn, het laatste uurtje voordat we het bed in duiken doorbrengen bij kaarslicht.





copyright: 2013 - costarica.gradstaat.nl