• reisdag
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • Home
  • Reisroute
  • Dierenwereld
  • Vogels
  • Gastenboek








Dag 10, van Corcovado naar Ojochal.

Ook vandaag is uitslapen er niet bij en loopt de wekker op het mobieltje weer om 04.30 uur af. Net als de laatste twee dagen staat er ook nu weer om 5 uur een kan koffie klaar met een kleine hap en krijgen we een ontbijtpakketje mee. Iets voor half 6 laten we de geweldige La Leona lodge achter ons en vertrekken we voor de laatste keer voor de lange strandwandeling richting Carate. Hier zou om 6 uur een taxi klaar staan om ons weer naar Puerto Jimenez te brengen. Iets later als gepland komen we in het gehucht aan, maar de taxi is er ook nog niet en het paard en wagen met onze koffers is ook later bij de lodge vertrokken als wijzelf en is nog onderweg.
Om 06.20 rijden we dan eindelijk weg voor de terugreis over de ontzettend slechte weg. We hopen dat de rit vlot zal verlopen want om half negen willen we in de haven van Puerto Jimenez zijn om de watertaxi naar Golfito te kunnen nemen.

Uitgerekend nu krijgt de taxi problemen met het electrische systeem. Bij een politiecontrole krijgt onze chauffeur het voor elkaar om zonder te hoeven stoppen door te rijden en bijna aan het eind van de rit brengt hij ons naar een vriend van hem, die ons vervolgens met zijn prive wagen verder naar de haven brengt. Mooi op tijd denken we.
Niet dus. Wat blijkt. De vroege watertaxi vaart niet op zondag. De eerste zal pas rond het middaguur vertrekken naar Golfito terwijl daar om elf uur al iemand met onze huurauto klaar staat.


Maar een beetje geluk moet je hebben.
Terwijl we staan te peinzen wat te doen, legt er een klein prive bootje uit Golfito aan om enkele mensen af te zetten en dan weer terug te varen naar Golfito. Met hulp van een duitser die hier woont krijgen we het voor elkaar dat we voor een paar dollar mee terug kunnen en zo komt het dat wij rond half tien al aan de overkant zijn en bij een cafetaria een lekkere kop koffie kunnen pakken.

Rond half elf verschijnt iemand met onze auto. Hij is niet alleen. Om ons de auto te brengen heeft hij er al een 6 uur durende rit van ruim 350 km opzitten en voor de gezelligheid is zijn vrouw meegereden, een lerares op een basisschool die nu vakantie heeft. Na de nodige formaliteiten vraagt hij ons of we hem en zijn vrouw halverwege onze route bij het busstation in Palmar Sur af kunnen zetten, een stadje ruim 60 km hier vandaan. Ze komen beiden vriendelijk over en zo komt het dat we even later met z'n vieren vertrekken in onze Daihatsu Terios.

Wat blijkt dat leuk te zijn. Tijdens de rit van ruim anderhalf uur samen leren wij heel veel over wat er in het verkeer allemaal wel en vooral wat niet mag en komen we van onze passagiers heel veel te weten over het leven in Costa Rica en de verschillen met het leven in Nederland. Over heel veel dingen verbazen we ons en de tijd vliegt om. Aan de reacties te zien vonden onze Costaricanen het net zo leuk als wij.

Kort voordat wij onze reisgenoten afzetten rijden we de Pan American Higway op. Deze weg kan van alles zijn, maar is echt geen highway. Het is voor ons gewoon een binnenweg met hier en daar heel slecht wegdek waar je niet opschiet. Als je langs een school komt is de maximumsnelheid gewoon naar 40 km per uur gebracht, soms is er om de honderd meter een zijweg en je hebt alle soorten medeweggebruikers. Fietsers, wandelaars, loslopende honden en we passeren zelfs iemand in een rolstoel. Het is gewoon even wennen deze 'snelweg'.
Ruim anderhalf uur later komen we aan bij de Rio Tico Safari Lodge, een paradijsje vier jaar geleden eigenhandig opgezet door Cees en Miranda, een nederlands echtpaar. De laatste 5 kilometer hier naar toe zijn onverhard en een ideale gelegenheid om de vierwielaandrijving van onze auto uit te proberen, hoewel het zonder ook nog net gaat.


Wat een geweldige plek hebben ze bij Edventure weer voor ons gevonden. De lodge bestaat uit een klein hoofdgebouw en 9 luxe safaritenten. De zeer ruime tenten hebben ieder een eigen douche, een megagroot bed en een balkon met twee stoelen om heerlijk te relaxen. Wij hebben met onze tent een vrij uitzicht op bomen en struiken waar het wemelt van vogels, libellen en vlinders en op het kleine riviertje dat over het terrein van de lodge loopt.


Als we naar onze slaapplaats gebracht worden door Cees, wijst hij een boom aan voor onze tent die we volgens hem in de gaten moesten houden. Regelmatig wordt deze door een toekan bezocht. En ja hoor, nog geen kwartier later hebben we deze prachtige bezoeker en even later staat Cees naast onze tent met de vraag "Heb je hem gezien?".
Het was een vermoeiende reisdag en de rest van de dag doen we dan ook geen dingen meer die inspanning vergen. De lodge heeft afwisselend de ene dag een lunch en de andere dag een diner. Voor iets warm eten moeten we vandaag de deur uit maar daar hebben we geen van beiden zin in. We hebben genoeg gesnaaid vandaag en we doen het vandaag met de koeken die we nog hebben.





copyright: 2013 - costarica.gradstaat.nl