• reisdag
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • Home
  • Reisroute
  • Dierenwereld
  • Vogels
  • Gastenboek








Dag 13, van Ojochal naar Monteverde.

We staan vandaag niet al te laat op, nemen na een lekker ontbijtje afscheid van Cees en Miranda en kunnen om 08.30 uur vertrekken voor de langste rit deze vakantie met onze huurauto.
Als je in Costa Rica aan iemand vraagt 'hoe ver is het nog', krijg je nooit de afstand in kilometers te horen maar altijd de benodigde tijd in uren. Zo weten we van te voren dat de rit vandaag 5 uur lang is. Maar ja, als we wat moois zien stoppen we gewoon, dus de reis kan nog wel langer gaan duren.

Eenmaal op de grote weg stoppen we vrij snel even om bij een bank geld te pinnen en even later weer om te tanken. Het is druk op de weg. Vooral bij het plaatsje Quepos waar we langs komen zijn veel mensen op de been en zien we veel politie. Een kilometer verder worden we inderdaad aan de kant van de weg gezet door een boze agent die er schijnbaar genoegen in heeft om bevelen uit te delen. Dat hij die macht heeft schijnt hij geweldig te vinden.
En ja hoor, een wielerwedstrijd. We zien in de verte een paar auto's met zwaailichten aankomen en even later is de weg vol met motoren, auto's en enkele groepen wielrenners. Wat een drukte(makers). Schijnbaar heeft iedere renner zijn eigen verkeersregelaar, 2 eigen agenten en 3 persoonlijke volgauto's. Om van het aantal wagens met officials maar niet te spreken.


Ruim halfweg passeren we op weg 34 een rivier, de 'Rio Grandes de Tarcoles' waar op de brug een groot aantal mensen naar beneden staat te kijken. Nieuwsgierig als we zijn zetten we de auto aan de kant en gaan ook even kijken. Onder de brug liggen op de oever van de rivier een aantal meterslange krokodillen. Het is zelfs mogelijk om met een bootje een korte tour er naar toe te maken. We maken enkele foto's en lopen meteen weer terug naar de auto. Deze staat op een niet al te prettige plek en willen we niet te lang onbeheerd daar laten staan met al onze bagage. Dus maar snel verder.

De reis verloopt verder vlot. Via wegnummer 34 en een stukje over weg 1 (tolweg) slaan we vervolgens af richting Monteverde. Helaas missen we een paar kilometer verder de afslag naar Santa Elena en komen we ongewild op een hele slechte weg terecht. Dat het een onverharde weg zou worden wisten we maar dat we een uur lang met 4-wielaandrijving zouden rijden was dus niet de bedoeling en we beschadigen de auto zelfs. Dat gaat geld kosten. Na bijna een uur komen we een motorrijder tegen die ons duidelijk maakt dat we toch echt terug moeten. Met vertraging en wat hulp vinden we dan toch de goede weg richting Santa Elena. Toch nemen we de tijd om onderweg een paar keer te stoppen om een foto te maken.


Inderdaad, de goede weg naar Santa Elena gaat halverwege over in een onverhard deel, maar is heel goed te rijden. Nog voor 4 uur smiddags komen we aan bij Cabaņas Valle Campanas waar we ontzetten vriendelijk worden ontvangen door de eigenaresse die ons meeneemt naar ons huisje voor de komende dagen.
Geweldig, wat zitten we weer mooi. Valle Campanas heeft slechts 5 huisjes, waaronder 2 voor meerdere personen, bijvoorbeeld een gezin met kinderen. Wij zitten in een huisje, van alle gemakken voorzien met twee verdiepingen. Beneden is een volledig ingericht keukentje en een tafel met stoelen en boven staat een groot tweepersoonsbed en is de badkamer. Jammer alleen dat de verlichting in het huisje bestaat uit koude, witte TL-balken.


Na ons geīnstalleerd te hebben rijden we naar het 2 kilometer verder gelegen Santa Elena waar we een paar boodschappen doen. Het is een leuk, klein maar beregezellig plaatsje. Helaas is een plekje vinden om je auto even te parkeren een groot probleem. Als we met de armen vol met boodschappen bij onze auto terugkomen staat er zelfs iemand dubbel geparkeerd en kunnen we geen kant meer op. We maken daarom maar een wandelingetje waarbij we langs een leuke pizzeria lopen en daar eerst maar gaan eten. Een uurtje later terug bij de auto blijken we weg te kunnen en rijden we terug. Het is een lange en vermoeiende reisdag geweest en nog voor tien uur liggen we op bed.





copyright: 2013 - costarica.gradstaat.nl