• reisdag
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • Home
  • Reisroute
  • Dierenwereld
  • Vogels
  • Gastenboek








Dag 18, van Arenal naar de Hacienda La Isla in Sarapigui.

Na het ontbijt vertrekken we vanaf Rancho Margot voor een, naar verwachting 3 uur durende rit naar Sarapiqui. Alles op zijn gemak, we hebben tijd genoeg. De vogels langs de kant van de weg zorgen er om te beginnen voor dat het stuk onverharde weg dat we eerst moeten rijden 2 keer zo lang duurt als normaal. Ook stoppen we een paar keer om toch nog een paar mooie foto's te kunnen maken van de vulkaan. Helaas, ook vandaag zit het grootste deel van de berg verstopt achter een grote wolk. Eenmaal terug op de normale geasfalteerde weg gaat het vlot, hoewel we zo af en toe ook wel een klein stukje verkeerd rijden. Hierdoor komen we wel in een plaatsje terecht waar we een drogisterij zien waar we een middeltje halen tegen de jeuk van de vele insectenbeten. Wat we van thuis meegenomen hebben werkt echt niet. Terwijl ik naar binnen ga blijft Ans even bij de auto en maakt een paar leuke foto's van een vogel die zich tegoed doet aan weggegooid fruit.


Halverwege de route maken we een klein uitstapje naar het dorpje Muelle de San Carlos. Hier zit een restaurantje waar de eigenaar, Carlos Garcia, zich een paar jaar geleden ging bekommeren om de bescherming van iguana's, de grote leguanen die in de bomen langs de San Rafael rivier achter het restaurant zitten. De plek is inmiddels bekend als 'Iguana Bridge' en schijnbaar meer dan 150 grote en kleine leguanen hebben hier een thuis gevonden in de zotacaballo bomen en zijn goed zichtbaar vanaf de brug naast het restaurant. De dieren leven in volledige vrijheid en kunnen weg wanneer ze willen. Een mooi fotomoment voor ons. Als echte hollanders nemen we natuurlijk ook een bakje koffie. Nu we thuis zijn kunnen we volmondig zeggen dat dit de lekkerste koffie is die we in de vakantie gedronken hebben.


Hierna rijden we zonder verder oponthoud in een stuk door naar Sarapiqui waar we even na de middag bij Hacienda La Isla uitkomen. We worden verwelkomt door een belgische eigenaar, Jean Pierre, en kunnen gewoon nederlands spreken. Hij neemt ons mee naar onze slaapplaats voor de komende twee nachten. Een kamer in het oude deel van de hacienda. Het ziet er allemaal zo mooi uit, het is er alleen bloed- en bloedheet binnen. Onze belg raadt aan om als we naar bed gaan beide deuren tegen elkaar open te zetten voor wat frisse lucht. Het heeft wel wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk krijgen we toch een grote, ronde, maar heel lawaaiige ventilator die voor wat afkoeling moet gaan zorgen. We hadden anders denk ik niet kunnen slapen.


Aan het eind van de middag maken we een wandeling, langs een uitgezette route, over het immense grote landgoed van de hacienda. Op veel plaatsen staan bordjes met informatie van de flora waar we langs lopen en ook nu weer worden we overal verwelkomt met vrolijk gefluit van veelkleurige vogeltjes. Alleen jammer dat overal zo veel muggen zitten dat we nergens lang stil willen blijven staan.
Voor deze avond heeft onze belgische eigenaar een speciaal Oudejaarsdiner samengesteld. We 'dineren' samen met een ander nederlands echtpaar, Jan en Heleen, nadat we onze tafeltjes tegen elkaar geschoven hebben. Het is voor ons alle vier een hele leuke en gezellige oudejaarsavond, hoewel we Oud- en Nieuw zelf niet halen. Om 10.30 uur liggen we in bed.





copyright: 2013 - costarica.gradstaat.nl